បណ្ណសារចំណាត់ក្រុម៖ ការអប់រំ

ស្ដ្រីអភ័ពនិងជំងឺមហារីកដោះ

ដោយភិក្ខុុយន់ សុធា

1

អ្នកស្រីវ៉ាញ ថា ជាស្ដ្រីអភ័ពមួយរូបដែលមានកូនស្រី២ នាក់។គាត់គ្មានផ្ទះសម្បែង និងទ្រព្យសម្បត្ដិយ៉ាងផ្សេងក្រៅពីជីវិត។គាត់កើតជំងឺមហារិកដោះយូរឆ្នាំមកហើយដែរ ការវះកាត់លើកដំបូងគាត់ត្រូវបង្ខំចិត្ដលក់ដីស្រែដើម្បីថ្លៃវះកាត់និងការព្យាបាល ចំណែកការវះកាត់លើកទីពីរនេះ គាត់បានមកសុំជួយពីកម្មវិធីរបស់យើងគ្លីនិចចល័តដើម្បីព្យាបាលជំងឺដោយឥតគិតថ្លៃ

3

កាលពីថ្ងៃទី ១ ខែកក្ដដា ឆ្នាំ ២០១៤ យើងបានជួយកាត់ដោយការផ្ដល់នូវថវិការធ្វើដំណើរមកមន្ទីរពេទ្យហើយនឹងថ្លៃការហូបចុក តែស្ដ្រីអភ័ពនេះមិនអាចនឹងធ្វើការវះកាត់ជាលើកទី២ បានទេ ព្រោះអ្វីគ្រប់យ៉ាងគឺយឹតពេលហើយ។

បច្ចុប្បន្ន ស្ដ្រីអាភ័ពនេះ ស្ថិតក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់យើងទាំងថ្លៃព្យាបាល ការហូមចុក និងផ្សេង ៗ ទៀត។

4

ខ្ញុំសូមអំពាវនាវដល់សប្បុរសជនមេត្ដាចូលរួមឧបត្ថម្ភក្នុងកម្មវិធីនេះ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះដល់ប្រជាជនដែលមានបញ្ហាសុខភាព។

សូមទាក់ទង

Ven.Sothea Yon, Tel: + 85516401645

  1. Western Union : Sothea Yon, Siem Reap, Cambodia.
  2. ACCOUNT: CANADIA BANK PLC.315, Angduong st. (corner of Monivong Blvd), Phnom Penh, Cambodia.

NAME ON ACCOUNT: Mr.YON SOTHEA

NUMBER:0200000068933

SWIFT CODE: CADIKHPP 

3. email:svakhumtocam@gmail.com

https://www.facebook.com/sothea.yon

https://www.facebook.com/pages/Sothea-Yon-Mobile-Medical-Clinic/425198034289949?ref_type=bookmark

http://mcuubu.wordpress.com/ (English)

http://svakhum.wordpress.com/ (Khmer)

ស្នាមញញឹមតូច ៗ

ដោយភិក្ខុយន់ សុធា  ២២/៥/១៤

១ ២

ពុក ! មើលមេឃស្រលះល្អណាស់,ពុកមើលដើមឈើរត់តាមយើង។ឪពុករបស់យុវកំលាំងនោះបានត្រឹមតែញញឹម ភ្នែកសំលឹងមើលតាមការចង្អុលរបស់កូនតាមកញ្ចក់បង្អួចរថយន្ដដែលធ្វើដំណើរពីក្រុងភ្នំពេញមកកាន់សៀមរាប ចំណែកឯគូសង្សារកំលោះនិងក្រមុំដែលអង្គុយជិតក្បែរនោះហាក់ដូចជាតប់ប្រមល់ មិនពេញចិត្ដចំពោះភាពរវើករវាយនៃយុវកំលោះនោះណាស់។

 

ពុក! មនុស្សច្រើនណាស់ ។ពុកមើលវាលស្រែ។ពុកមើលហ្វូងគោ។ ពុកមើលន៎ភ្នំ។ទឹកថ្លាល្អណាស់ពុក !។ថ្ងៃជិតលិចហើយពុក !។ឪពុកលឺសំលេងដែលកូនរាយរាប់ដូច្នោះហើយ រិតតែសប្បាយចិត្ដលាយអមដោយទឹកភ្នែកស្រក់មិនដឹងខ្លួន និងមានភាពជឿជាក់កាន់តែខ្លាំង តែហាក់ដូចជាប៉ះទង្គិចចិត្ដនឹងគូស្នេហ៍មួយគូនោះ ទ្រាំមិនបានគេបន្លឺថា៖

ម៉េច ពូមិនយកកូនទៅមន្ទីរពេទ្យ?

យើងកំពុងត្រលប់មកពីមន្ទីរពេទ្យ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដំបូងដែលកូនកំលោះខ្ញុំមើលឃើញ គេមើលមិនឃើញជិតម្ភៃឆ្នាំហើយ។ ឪពុករបស់យុវកំលោះនោះតបដោយសេចក្ដីត្រជាក់ចិត្ដ សោមនស្ស លាយដោយស្នាមញញឹមតូចៗផុះចេញពីក្នុងចិត្ដ។

 

 

សំរាមជីវិតក្មេងអង្គរ

ដោយភិក្ខុយន់ សុធា ២៣/៥/២០១៤

wast paper

ចេញទៅ !

ចោរ !

វាយកទៀតហើយ !

បាត់ទៀតហើយ !

អាសំរាម !

 

ជាពាក្យដែលអ្នកស្រុកសៀមរាបដៀមដាម ប្រទិច ប្រមាថមើលងាយ បញ្ឆិចបញ្ឆាសក្នុងខណៈ ពេលតុលាដើររើសសំរាម អេតចាយ។ទោះបីត្រូវកៀបសង្កត់ទាំងផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្ដយ៉ាងណាក៏ដោយក៏តុលានៅតែមិនរុញរា ព្រមទាំងផ្ដល់នូវស្នាមញញឹមលើកកំលាំងចិត្ដ ខ្លួនឯង ដើម្បីអ្នកម្ដាយនិងប្អូន ៗ ជាទីស្រលាញ់។

“ធំដូចឃ្លោក ខ្វះបញ្ញា ដើររើសអេតចាយ លក់ខ្លួននឹងបានកំរៃជាងសំរាម​​,អាសំរាម!”។

 

កញ្ញាម្នាក់ឈ្មោះធីតារិះគន់ចំពោះតុលានៅពេលកំពុងរើសសំរាមក្នុងបរិវេណផ្ទះរបស់នាង។ភ្លាមនោះតុលាដើរចេញយ៉ាងប្រញាប់ ចិត្ដញ័រដោយសេចក្ដីក្រោធនិងសេចក្ដីអាក់អន់ស្រពោនចិត្ដគ្របសង្កត់។កំពុងតែដើរទៅកាន់កន្លែងផ្សេងទៀតជាមួយសំរាមជីវិតនៅនឹងថង់របស់គេ បុរសម្នាក់មាឌធំខ្ពស់បានវាយគេយ៉ាងដំណំ និងចោទថាបានយករបស់មានតំលៃពីថ្ងៃមុខ។

“អញចាំបាន ហែងយករបស់មានតំលៃក្រោមផ្ទះអញ !  អាក្មេងពាល !  អាចោរ !”។

 

តុលាមិនអាចនឹងបដិសេធបានចំពោះការចោទប្រកាន់នោះ គេគិតថាយុត្ដិធម៌នឹងមិនកើតមានចំពោះក្មេងរើសសំរាម អេតចាយ ដូច្នេះគេទ្រាំទទួលទារុណកម្មនេះដោយភាពឈឺចិត្ដបំផុត។ មកដល់ផ្ទះ គេមិនមានពាក្យសំដីចំពោះអ្នកម្ដាយនិងប្អូន ៗ ដូចសព្វមួយដងទេ ក្រោយពីលាងជើងហើយ គេដេកគងថ្ងាស ចិត្ដគិតរំពឹងលើហេតុការណ៍ដែលកើតឡើង។គំនិតរបស់គេហោះហើរគ្មានគោលដៅ គេគិតថានឹងបោះបង់ចោលនូវអាជីពរើសសំរាម និងទៅរកការងារធ្វើនៅប្រទេសជិតខាង តែចិត្ដមួយគិតថាក្មេងអង្គរមានឈាមជាខ្មែរបានត្រឹមតែរើសសំរាម អេតចាយឬ?  គ្រប់គ្រាន់ឬ? ។

ឪពុករបស់គេបាននិទានរឿងយុវជនក្លាហានសម័យអង្គរឲ្យស្ដាប់កា្លលពីគេនៅពីតូច។ភាពក្លាហាន សតិ ស្មារតីរបស់គេបានត្រលប់មកវិញ ដោយឧទ្ធរថា៖

ទេ ! ក្មេងអង្គរត្រូវតែរឹងប៉ឹង

ក្មេងអង្គរត្រូវតែក្លាហាន!

ក្មេងបេះដូងខ្មែរអង្គរត្រូវតែស៊ូ!

ថ្ងៃនេះមានឈ្មោះថាក្មេងអង្គររើសសំរាមដើម្បីជីវិត ថ្ងៃទៅមុខខ្ញុំនឹង………..

 

គេតាំងចិត្ដថានឹងរក្សាអាជីពជាអ្នករើសសំរាមបន្ដ ប្រកបដោយសីលធម៌ហើយតាំងចិត្ដថានឹងរៀនឲ្យចប់ថ្នាក់ទុតិយភូមិ និងឧបត្ថម្ភគាំទ្រឲ្យប្អូន ៗ រៀនបានខ្ពស់បំផុត។

 

អណោទ័យនៃព្រះសុរិយាបន្លឺឡើង គេបានស្ពាយថង់ជីវិតរបស់គេដោយជិះកង់កាត់ប្រាសាទបាយ័នជាមួយស្នាមញញឹម និងជំហរចិត្ដយ៉ាងរឹងប៉ឹង បន្ទាប់មកគេមកដល់ប្រាសាទអង្គរវត្ដ ឈរបែរមុខទៅកាន់ប្រាសាទដោយសច្ចអធិដ្ឋានថា “ក្មេងខ្មែរអង្គរមិនអន់ទេ ចាំមើលចុះ ! “។

clean OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

លេងជ្រុល

 

think

ពុទ្ធសាសនិកជនមួយចំនួនបានមិនពេញចិត្ដយ៉ាងខ្លាំងចំពោះវត្ដមានរបស់យុវតីម្នាក់ធ្វើត្រាប់តាមព្រះពោធិសត្វក្នុងឥរិយាបទធ្វើទុក្ខកិរិយា។

Icon

ចំណែកថ្មី ៗ នេះក៏មានយុវតីជនបរទេសមា្នក់ក្រាបថើបព្រះពុទ្ធរូបក្នុងឥរិយាបទចូលព្រះនិព្វាន ចំណែកឯវេបសាយ ICON SHOE DESIGNS បានយកព្រះពុទ្ធរូបបិតជាប់នឹងស្បែកជើងដើម្បីឃោសនាលក់នូវផលិតផលរបស់ខ្លួន។

kissed buddha

ករណីទាំងបីខាងលើធ្វើឲ្យពុទ្ធសាសនិកជនមិនសប្បាយចិត្ដយ៉ាងខ្លាំង វាជាការប្រមាថ មើលងាយ មិនផ្ដល់សេចក្ដីគោរពដល់វត្ថុដ៏មានតំលៃផ្នែកចិត្ដវិញ្ញាណ។

ដូច្នេះ ដើម្បីចៀសវាងនូវការប៉ះទង្គិចដល់ផ្លូវចិត្ដវិញ្ញាណនេះ សូមមេត្ដាណែនាំ ឬបង្កើតការយល់ដឹងដល់យុវជន ភ្ញៀវបរទេសឲ្យយល់ស៊ីជំរៅលើវត្ថុស័ក្ដិ វត្ថុគោរពបូជា និងធ្វើប៉ាយណែនាំផ្សេង ៗ តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។

សំឡាញ់បែកសឺ

និពន្ធដោយភិក្ខុយន់ សុធា ថ្ងៃទី២០ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១៤។រក្សាសិទ្ធ។

mo-fish

សូមម្ចាស់ទឹកដី            ជួយជាសក្សី                យើងពីរអង្គា

ជាមិត្ដសំឡាញ់                        មិនក្បត់ចិត្ដគ្នា              ទោះរងវេទនា

ជួយគ្នាផុតគ្រោះ។

 

ជាពាក្យសច្ចារបស់ស្វានិងត្រីក្នុងខណៈពេលដែលពួកគេទាំងពីរជួបគ្នានិងបានចងជាមិត្ដភាព។គេទាំងពីរបានបណ្ដុះនូវគុណធម៌ សេចក្ដីស្រលាញ់ និងមិត្ដភាពនឹងគ្នា។ស្វាតែងតែរកចំណីណាល្អ ឲ្យត្រីស៊ី ចំណែកឯត្រីក៏ដូចគ្នាដែរ។ពីមួយថ្ងៃទីមួយថ្ងៃ មិត្ដភាពរបស់គេទាំងពីររិតតែប្រសើរឡើង ៗ ជាហេតុធ្វើឲ្យគេទាំងពីរមិនអាចខ្វះគ្នាបានឡើយ ទោះស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈណាមួយក៏ដោយ។

 

សំឡាញ់ ! !  ឯងនៅឯណា ?
ជាសំរែករបស់គេទាំងពីរស្រែករកគ្នា ក្នុងគ្រាទឹកទន្លេឡើងធំ ថែមទាំងមានខ្យល់ព្យុះផងដែរ។ គេទាំងពីរត្រូវខ្យល់បំបែកឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នា តែពួកគេមិនដែលភ្លេចនូវពាក្យសំដីដែលបានសច្ចាទុក។

ស្វា

ជួយផង ! ! !

ស្វាស្រែករកជំនួយក្នុងស្ថានភាពអស់កំលាំង និងក្ដីសង្ឃឹម ព្រមទាំងបណ្ដែតខ្លួនលើផ្ទៃទឹក ដែលគ្មានកោះត្រើយជាទីពឹង។ត្រីលឺសំរែកស្វែងរកជំនួយគិតថាពិតជាមិត្ដសំឡាញ់របស់ខ្លួន ទើបរួសរាន់ ម្នីម្នាដោយហែលមករកកន្លែងសំរែក ប្រទះឃើញស្វាកំពុងបណ្ដែតខ្លួន គេត្រេកអរណាស់បានជួបមិត្ដរយឆ្នាំ គេបានយកច្រមុះទូលទ្រូងស្វាឲ្យផុតពីទឹក ហែលដោលនាំមករហូតមកដល់ព្រៃមានដើមឈើធំល្មមជាទីពឹងបាន។

 

អាយុជីវិតរបស់ស្វាត្រូវបានសង្គ្រោះផុតពីមរណភ័យ គេសែនត្រេតអរណាស់ ដើម្បីតបស្នងគុណ មិត្ដសំឡាញ់ គេអញ្ចើញត្រីឡើងដើមឈើជាមួយគេ ចំណែកឯត្រីវិញ ក៏សប្បាយចិត្ដនូវពេលបាន សង្គ្រោះមិត្ដ ព្រមឡើងដោយសុខតែចិត្ដ។

 

សំឡាញ់ឯងសំរាកទីនេះបន្ដិចសិនចុះ !

 

ស្វាគិតថា មិត្ដរបស់គេប្រហែលជាអស់កំលាំងណាស់ហើយមើលទៅ ទើបឲ្យមិត្ដសម្រាកលើទ្រនំ របស់ខ្លួន ដោយខ្លួនចេញទៅស្វែងរកចំណី។ក្នុងខណៈពេល ដើរបេះផ្លែឈើជាចំណីនោះ គេត្រេតអរផង សប្បាយចិត្ដផង ញញឹមផង ក្នុងចិត្ដមានតែមិត្ដសំលាញ់ គេគិតថាចំណីដែលគេរកបាន អាចជួយឲ្យមិត្ដរបស់គេមានកំលាំងឡើងវិញ។

ពុទ្ធោ ! មិត្ដសំឡាញ់របស់គេ បាត់បង់ជីវិតទៅហើយ នៅពេលដែលគេបានត្រលប់មកកាន់ទ្រនំវិញ។ គេសោកស្ដាយណាស់ គេផ្ដល់នូវសំរែកដ៏ទុក្ខក្រៀមក្រំ ទ្រហឹងអឺងកងពេញព្រៃព្រឹក្សា។

 

 

*** តើរឿងខ្លឺនេះចង់និយាយអំពីអ្វី?

សូមជួយបកស្រាយ  ដាក់ចំណងជើងអត្ថបទ  និងកែសម្រួល

 

 

 

 

ព្រះរស

ដោយភិក្ខុយន់ សុធា/Sothea Yon/ พระสุเธีย สุวณฺณเถโร

Kahour and Hearng

 

ហួរនិងប្អូនទាំងបីនាក់

នៅពេលដែលប្រជាជនទូទាំងប្រទេសកំពុងសប្បាយរីករាយក្នុងការជួបជុំគ្រួសារនិងបានប្រារឰពិធីស្រង់ទឹកព្រះ នាឆ្នាំថ្មីនេះ ហួរនិងហ៊ាង អង្គុយអោបជើងផ្អែកនឹងសរសេរ ខណៈពេលហុងនិង ម៉ាប់អង្គុយផ្អែកទ្វារនាមាត់ជណ្ដើរក្នុងខ្ទមកំសត់មួយ ក្នុងឃុំសង្វើយ ស្រុកជីក្រែង ខេត្ដសៀមរាប។

“នឹកចិកនិងម៉ែ ,ឆ្នាំថ្មីហើយ ម៉េចគាត់មិនមោក៍ !”ហុងអាយុ ៥ ឆ្នាំអង្គុយអោបប្អូនឈ្មោះម៉ាប់ បន្លឺសំលេងឡើង។

 

រំពិចនោះ ហួរជាបងស្រីអាយុ ១៦​ ឆ្នាំ ក្រោកឡើងដើរមកពរប្អូនប្រុសពៅនិងដឹកដៃហុងចូលក្នុង ដោយទឹកភ្នែក ភាពស្រូតស្រងាត់ និងមិនមាត់ស្ដី។ការពិត ហួរដឹងថាឪពុក និងម្ដាយរបស់គេមិនអាចនឹងត្រលប់មកវិញ ព្រោះក្រោយពីចែកផ្លូវគ្នាហើយ ម្ដាយរបស់គេមានគ្រួសារថ្មី ចំណែកឪពុករបស់គេដើរទៅរកការងារធ្វើនៅប្រទេសថៃដោយខុសច្បាប់ ហើយក៏បាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង។

 

ហ៊ាងអាយុ១៤ ឆ្នាំក្រោកឡើងដើរទៅយកខោអាវថ្មីដែលទិញកាលពីពីរឆ្នាំមុន ពាក់ឲ្យហុង ក្នុងខណៈពេលទឹកភ្នែករបស់គេធ្លាក់មករលីងរលង ៗ និយាយលួងលោមប្អូនទាំងសំលេងអួលដើមកថា “ ម៉ែមកថ្ងៃនេះម៉ែនឹងទិញនំឆ្ងាញ់ ៗ សំលៀកបំពាក់ថ្មី ៗ ឲ្យអាអូន ណ៎ះ !“។

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ពួកគេទាំងពីរនាក់ដឹកដៃប្អូន ៗ ទៅឈរមើលផ្ទះអ្នកជិតខាងដែលកំពុងប្រារឰពិធីស្រង់ទឹកព្រះរស ដោយក្ដីសប្បាយរីករាយ មួយអន្លើដោយសំលេងដន្ដ្រីបន្លឺឡើង ស្ដាប់ទៅគួរឲ្យកន្ដ្រាក់ដៃជើង(រាំ)។ ហួរឃើញទិដ្ឋភាពបែបនោះក៏ខ្សិបខ្សួលក្នុងចិត្ដដោយទឹកភ្នែកស្រក់មិនឈប់ គេគិតថា ចូលឆ្នាំថ្មីនេះ ពួកគេគួរតែបានជួបជុំឪពុកម្ដាយ ញាតិមិត្ដ និងបានសំលៀកបំពាក់ថ្មី ៗ ដើរលេងចូលឆ្នាំនឹងគេ។ ហួរនាំប្អូន ៗ ត្រលប់មកខ្ទមវិញ។ អង្គុយបត់ជើង អុជធូបមួយសសៃមុខធាតុជីតារបស់គេដែលទើបតែអនិច្ចកម្មទៅ រួចហើយនាំគ្នាអង្គុយបត់ជើង ក្រាបសំពះជីដូនដែលកំពុងដេកឈឺ ដោយមិនដឹងថាអព្ភូតហេតុ(ជា)កើតឡើងចំពោះគាត់ពេលណា។ពួកគេយកកន្សែងផ្នួតទឹកជួតខ្លួនជីដូនរបស់គេ និងចាត់ចែងបាយ ម្ហូបដែលសុំពីផ្ទះជិតខាងដល់ជីដូន នៅសល់ប៉ុន្មានពួកគេនាំគ្នាហូប។នេះ ជាម្ហូបអាហារឆ្ងាញ់បំផុត ដែលគេទទួលបាន នាពេលចូលឆ្នាំថ្មីនេះ។

bunthin5

ឆ្នាំថ្មីនេះ ហួរនិងប្អូន ៗ របស់គេមិនបានទៅលេងវត្ដ មិនមានសំលៀកបំពាក់ថ្មី ៗ មិនមានហ្ហូបឆ្ងាញ់ ៗ ហូប មិនបានជួបជុំឪពុកម្ដាយ  មិនបានធ្វើបុណ្យបង្សុកូល មិនបានស្រង់ទឹកព្រះបានត្រឹមតែជួតខ្លួនជីដួនដោយកន្សែងដែលឪពុករបស់គេបានបន្សល់ទុក។

ស្នេហ៍កម្មឆ្នាំថ្មី  

ដោយភិក្ខុយន់ សុធា /Sothea Yon/ พระสุเธีย สุวณฺณเถโร

car

រតនានិងរំដួលបានចងសម្ព័ន្ធមេត្រីស្នេហ៍កាលពីរៀននៅថ្នាក់វិទ្យាល័យ។ពួកគេទើបបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាប័ត្រក្នុងសកលវិទ្យាល័យមួយក្នុងក្រុងសៀមរាប។ពួកគេសន្យានឹងគ្នាថានឹងរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្រោយពីចូលឆ្នាំថ្មីហើយ (៣០ មេសា)។

 

ថ្ងៃនេះ រតនាបានជួនរំដួលមកកំសាន្ដអង្គរសង្រ្កាន្ដ ដោយធ្វើដំណើរចេញពីស្រុកបាគង សំដៅឆ្ពោះមកក្រុងអង្គរ។រវាងធ្វើដំណើរ រតនាបានសន្យាថា៖

“បងនឹងថែរក្សារំដួលដោយចិត្ដភក្ដី សូមទឹកដីមេត្ដាជាសក្សី ទោះមានឧបសគ្គអ្វី បងស៊ូក្ស័យដើម្បីរំដួល សូមអរគុណព្រះជាម្ចាស់ដែលបានប្រទានរំដួលមួយទងនេះ”។

 

ក្រោយពីបានលឺសំដីសច្ចាដូច្នេះ រំដួលតបថា “សូមឲ្យសច្ចវាចានេះក្លាយជាការពិត” ក្នុងពេលដែលចិត្ដរបស់រំដួលរសាប់រសល់ ច្របូកច្របល់លាយឡំនឹងក្ដីសប្បាយរីករាយ ញញឹមផង អរផង រហូតទឹកភ្នែកស្រក់មិនដឹងខ្លួន។

 

មកដល់ផ្លូវបែកមុខប្រាសាទបាគង រតនាបានយកប្រអប់ពណ៌ក្រហមអាថ៌កំបាំង ពីហោប៉ៅអាវបង្ហាញរំដួលព្រមទាំងផ្ដល់នូវស្នាមញញឹមឲ្យរំដួលដោយងាក់ក្រោយ ស្រាប់តែ

“បងប្រយ័ត្ន ! “ សំលេងរបស់រំដួល ។

 

ពុទ្ធោអើយ ! រតនាខ្ទាត់ទៅម្ខាង រំដួលទៅម្ខាង។ ឡានពីរប្រជែងគ្នាបុកអ្នកទាំងពីរយ៉ាងមួយទំហឹង។រតនាត្រូវបានដល់ខ្យល់មួយរំពេចនោះ ចំណែកឯរំដួលត្រូវផុតដង្ហើមនៅពេល ឡានសង្គ្រោះបន្ទាន់ដឹកមកដល់មន្ទីរពេទ្យបង្អែកសៀមរាប។

mary1

ក្នុងហោប៉ៅរបស់រតនាគេប្រទះឃើញនូវប្រអប់ពណ៌ក្រហមអាថ៌កំបាំងនិងលិខិតមួយច្បាប់ ការពិត ជាជញ្ជៀនមាស ចំណែកឯលិខិតនោះ មានចំណារចារថា “សូមឲ្យព្រះអង្គធំ ក្នុងអង្គរជាសាក្សី ខ្ញុំស្មោះរំដួលលុះក្ស័យ គ្មានថ្ងៃប្រែចិត្ដ”។ក្នុងកាបូបដៃរបស់រំដួលគេប្រទះឃើញប្រអប់ពណ៌មាសមួយរចនាដោយផ្ការំដួលពីលើ និងលិខិតមួយច្បាប់ ក្នុងប្រអប់នោះ ជានាឡិកាពណ៌មាស ម៉ាករ៉ាដូ(RADO)ចំណារជាអក្សរថា”រំដួលសៀមរាប“ ចំណែកលិខិតមួយច្បាប់មានសេចក្ដីថា “ សេចក្ដីស្រលាញ់របស់រំដួល ប្រៀបដូចទ្រនិចនាឡិកា រាល់វិនាទី អូនស្រលាញ់បង“។​

 

ការពិត ពួកគេទាំងពីរមានបំណងនឹងប្រគល់នូវប្រអប់អាថ៌កំបាំងនូវមុខព្រះធំក្នុងប្រាសាទអង្គរវត្ដ ព្រោះទីកន្លែងនោះ ជាកន្លែងដំបូងដែលគេទាំងពីរបានជួបគ្នា តែកម្មលិខិត បានកំណត់ឲ្យគេទាំងពីរលាចាកលោកទាំងអាយុនៅវ័យក្មេងដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។​

 

*** ការធ្វើដំណើរដោយការបើកបរត្រូវចាំបាច់ក្នុងការគោរពច្បាប់ចរាចរណ៍ មានស្មារតី(សតិ)រឹងមាំ និងវៀសចាកនូវសេចក្ដីធ្វេសប្រហែស(ប្រមាទ)ព្រមទាំងគ្រឿងស្រវឹង។

 

ក្នុងពេលបើកបរ បើអ្នកខ្វះស្មារតី ធ្វេសប្រហែស និងសេពនូវគ្រឿងស្រវឹង គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍នឹងកើតមានជាពុំខាន។ ខ្ញុំមានបំណងល្អចំពោះអ្នក។ ខ្ញុំត្រូវបាត់បងប្អូនជាទីស្រលាញ់ដល់ទៅបីនាក់ព្រោះតែគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

 

 

 

 

បរិចាគថ្លើមដើម្បីអ្នកម្ដាយ

ដោយភិក្ខុយន់សុធា/Sothea Yon/พระสุเธีย สุวณฺณเถโร

7

កុមារាឈើន សៀវថៀន អាយុ ៧ ខួបកើតជំងឺមហារីកខួរក្បាល ។ម្ដាយរបស់ឈើនឈ្មោះចូវលូ អាយុ៣៤ឆ្នាំកើតរោគថ្លើម(ត្រូវដូរថ្លើមថ្មីទើបអាចរស់បាន)។ អ្នកទាំងពីរបានផ្ដល់កំលាំងចិត្ដឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងរយះពេលស្នាក់នៅមន្ទីរពេទ្យ។
ឈើន តាមការវិនិច្ឆ័យរបស់ពេទ្យឃើញថាមិនអាចនឹងរស់នៅបានយូរទោះស្ថិតនៅក្រោមការថែរក្សារបស់ពេទ្យ ២៤ ម៉ោងក៏ដោយ ចំណែកឯម្ដាយរបស់គេក៏ស្ថិតនៅក្រោមការមើលខុសត្រូវរបស់ពេទ្យយ៉ាងជិតដិតជាទីបំផុតដែរ។
លូ យួនសៀវដែលត្រូវជាម្ដាយរបស់ចូវលូបានប្រាប់កូនស្រីថា ឈើនមិនអាចនឹងរស់នៅបានយូរទេ តែម្ដាយ(ចូវលូ) អាចរស់នៅបានយូរបើសិនបានផ្ដាស់ប្ដូរថ្លើមថ្មី។នាងបដិសេធចំពោះសំណើរនេះ នាងថាសុខចិត្ដខ្លួនស្លាប់ដើម្បីកូនហើយនាងបានស្នើរពេទ្យឲ្យវះកាត់ខួរក្បាលរបស់នាងដើម្បីកូន តែពេទ្យមិនអាចធ្វើបានព្រោះអាចនឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតពីរ។
ឈើនបានលឺដូច្នេះ ក៏សូមសេចក្ដីមេត្ដាពីម្ដាយឲ្យវះកាត់យកថ្លើម របស់ខ្លួនដើម្បីព្យាបាលម្ដាយ ព្រោះឈើនគិតថាជាវិនាទីចុងក្រោយ ដែលគេអាចតបស្នងសងគុណម្ដាយរបស់គេ។

ភត្រាទាំងទ្វេររបស់នាងលូពេញទៅដោយទឹកនេត្រា ទោះជាបដិសេធយ៉ាងណា ក៏មិនអាចឈ្មះ សេចក្ដីមេត្ដាដែលកូនរបស់ខ្លួនសុំនោះទេ នាងសម្រេចចិត្ដទាំងទឹកនេត្រាហូរគ្មានឈប់ ហើយនាងមានសតិសារជាថ្មីថា កូនរបស់នាង នឹងឃ្លាតទៅសែនឆ្ងាយក្នុងប៉ុន្មានវីនាទីខាងមុខនេះ រាង្គកាយ អវយវៈនឹងស្ដូកស្ដឹង គ្មានធ្វើចលនាហើយរកប្រយោជន៍គ្មាន បើសិនជាបើវះកាត់ ចិត្ដវិញ្ញាណ និងអវយវៈមួយចំនួននឹងនៅជាមួយខ្លួននាងជារៀងរហូត គឺកូនរបស់នាងនៅតែជាកូនរបស់នាងដដែល។

ថ្ងៃទី២ មេសា ឆ្នាំ ២០១៤ ពេទ្យបានធ្វើការវះកាត់ថ្លើមរបស់ឈើន មកផ្ដល់ឲ្យម្ដាយរបស់គេស្របពេលដែលដង្ហើមវិនាទីចុងរក្រោយរបស់ឈើនរលត់ទៅយ៉ាងស្ងប់ជាទីបំផុត ចំណែកឯម្ដាយរបស់ឈើនក៏មានជីវិតរួសរានសារជាថ្មី ឯថ្លើមម្ខាងទៀតពេទ្យយកទៅជួយសង្គ្រោះអ្នកជំងឺបានពីរនាក់ទៀត ដូច្នេះ ឈើនបានជួយសង្គ្រោះមនុស្ស៣នាក់ឲ្យមានជីវិតរួសរានរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។

តើអ្នកក្នុងនាមជាកូនបានធ្វើអំពើល្អដល់ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួនហើយឬនៅ បើនៅ ត្រូវប្រញាប់ឡើង ជីវិតនេះខ្លីណាស់ មិនទៀង តែទៀងតែនឹងស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ។

ធុតង្គភិក្ខុនិងការដឹងគុណ

ដោយភិក្ខុយន់សុធា/Sothea Yon/พระสุเธีย สุวณฺณเถโร

ธุดงค์
ក្រោយពីបានបួសមិនបានប៉ុន្មានថ្ងៃភិក្ខុមួយអង្គក៏សម្រេចចិត្ដកាន់យកនូវធុតង្គធម៌។ត្រាច់ចរពីទៅកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយឆ្ពោះទៅកាន់ទិសឦសាន្ដនៃប្រទេសថៃអស់រយះពេលជិត ២០ ឆ្នាំ។ថ្ងៃមួយ ញោមប្រុសញោមស្រីដែលត្រូវជាឪពុកម្ដាយបង្កើតមានបញ្ហាសុខភាពជាទំងន់។ញតិសន្ដានព្យាយាមស្វែងរកគ្រប់ទិសទីតែមិនឃើញទើបសម្រេចចិត្ដបំបួសក្មួយប្រុសដោយក្នុងគោលបំណងដើម្បីស្វែងរកឪពុកមារបស់ខ្លួនព្រោះមានជំនឿថាមានតែលោកធុតង្គដូចគ្នាទើបអាចរកគ្នាឃើញ។

 

ក្រោយពីបួសបីវស្សា ភិក្ខុជាក្មួយក៏នៅតែរកមិនឃើញទើបសម្រេចចិត្ដត្រលប់មកកាន់ស្រុកកំណើតតែមុននឹងត្រលប់មកវិញបានផ្សព្វផ្សាយពត៌មានទៅកាន់គ្រប់ទិសទីនៃមណ្ឌលធុតង្គធម៌។
ច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ភិក្ខុធុតង្គធម៌មួយអង្គមានស្បង់ចីវរដាច់រយីរយាក់ជ្រីញជ្រួញ មានសភាពស្គមស្កាំងលេចចេញពីព្រៃជាមួយនឹងបាត្រឆ្ពោះទៅកាន់ភូមិមួយដើម្បីបិណ្ឌបាត្រដោយកិរិយាសង្រួមបំផុត។គាប់ជួនបានជួបនឹងភិក្ខុចំណាស់មួយអង្គបានផ្ដល់ពត៌មានទាក់ទងនឹងញោមបង្កើត។

 

ក្រោយពីឆាន់ហើយ ភិក្ខុមួយអង្គនេះបានរៀបចំនូវបរិក្ខាន(ឧបករណ៍ប្រើប្រាស់របស់អ្នកបួស)ដោយដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួន ។ការធ្វើដំណើរថ្មើរជើងត្រូវប្រើពេលវេលាជិតមួយខែទើបដល់ ដោយភិក្ខុរូបនេះបានអដិដ្ឋានសូមឲ្យសេចក្ដីសុខចម្រើនកើតមានដល់អ្នកមានគុណទាំងពីរ។

 

ភិក្ខុរូបនេះមានសេចក្ដីតក់ស្លុតនិងសង្វេគជាទីពន់ពេកពេលដែលបានឃើញនូវសភាពពិតនៃអ្នកមានគុណទាំងពីររបស់ខ្លួន ដែលដេកស្កូកស្ដឹងស្គមស្កាំងនៅសល់តែស្បែកហើយនឹងឆ្អឹងគ្មានបុគ្គលឯណាជួយថែរក្សា។មិនបង្អន់យូរភិក្ខុរូបនេះបានបោកគក់សំលៀកបំពាក់បោសច្រាសសំអាតកន្លែងស្នាក់អាស្រ័យដែលជាខ្ទមស្បូវកំសត់របស់ញោមទាំងពីរមួយអន្លើដោយការគត់ច្របាច់ ជួតសំអាត រកថ្នាំសង្កូវព្យាបាលចំណែកពេលព្រឹកត្រូវចរទៅបិណ្ឌបាត្រដើម្បីយកម្ហូបអាហារ(ចង្ហាន់)មកជួនញោមទាំងពីរបរិភោគ គាប់ជួនមានថ្ងៃខ្លះខ្លួនឯងត្រូវដាច់ចង្ហាន់ក៏មាន។មានពេលតិចតួចណាស់សម្រាប់ការបដិបត្ដិធម៌ ព្រោះត្រូវថែរក្សាលោកទាំងពីរដោយយកចិត្ដទុកដាក់បំផុត។
អ្នកស្រុកមានសេចក្ដីចំលែកចិត្ដនៅពេលឃើញភិក្ខុរូបនេះបិណ្ឌបាត្រហើយត្រាច់ចរទៅកាន់ខ្ទមស្បូវតូចមួយហើយមិនចេញក្រៅទើបប្ដឹងទៅកាន់អជ្ញាធរមូលដ្ឋានឲ្យតាមដាននិងសង្កេតការណ៍។ក្រោយពីតាមដានមួយរយះទើបដឹងថាបុគ្គលដែលនៅក្នុងខ្ទមនោះជាមាតាបិតារបស់ភិក្ខុរូបនោះអ្នកស្រុកទើបជួយខ្នះខ្នែងថ្នាំសង្កូវ និងតំលៃព្យាបាល តែឥតប្រយោជន៍ព្រោះជំងឺនេះមិនអាចនឹងថែរក្សាឲ្យជាបាន ដូចដើម។
ភិក្ខុរូបនេះតាំងចិត្ដជាទ្វេរដើម្បីថែរក្សាលោកមានគុណទាំងពីរដោយដៃរបស់ខ្លួនដោយផ្ដល់នូវគតិធម៌ថាគ្មានគុណធម៌ឯណាដែលក្រៃលែងជាងការបំរើមាតាបិតារបស់ខ្លួនឡើយ។

ឆ្នាំថ្មីកម្មខ្ញុំ

ដោយភិក្ខុយន់សុធា/Sothea Yon/พระสุเธีย สุวณฺณเถโร

violence
ខ្ទមស្បូវកំសត់មួយខ្នងដាច់ស្រយាល់ពីផ្ទះផងគ្នានៃភូមិមួយនៅមិនឆ្ងាយពីប្រាសាទអង្គរវត្ដប៉ុន្មានមានក្មេងចំនួន៤ នាក់ និងជីដូនម្នាក់អាយុជាង ៧០ឆ្នាំកំពុងស្វិតស្វាញដៃជើងក្នុងកិច្ចការដំណាំរបស់ខ្លួន។
កូនប្រុសច្បងអាយុ ១៥ ឆ្នាំនាមប្រាកដថាវាសនាជាអ្នកទទួលភារកិច្ចធ្ងន់ស្រាលគ្រប់យ៉ាងក្រោយពីឪពុកម្ដាយចែកឋានទៅ។ដើម្បីជីដូននិងប្អូន ៗ ជាទីស្រលាញ់បានសុខសាន្ដវាសនាមិនរើសអើងនឹងការងារអ្វីទាំងអស់ ដោយគេសំគាល់ថាការងារឲ្យលុយ ៗ ឲ្យនូវបាយនិងអាយុជីវិតរបស់ជីដូននិងប្អូន ៗ របស់គេ។
មុនចូលឆ្នាំថ្មីប្រហែលជាពីរថ្ងៃ មានបុរសមា្នក់នាមមិនប្រាដកបានប្រាប់ឲ្យវាសនាទៅយកកញ្ចប់ឥវ៉ាន់អាថកំបាំងនៅមាត់ផ្លូវជិតឡានមួយ។កំពុងតែដើរឆ្ពោះទៅកាន់កញ្ចប់ឥវ៉ាន់នោះ វាសនាគិតក្នុងចិត្ដចំពោះថ្លៃឈ្លួលថា៖
“ល្ងាចនេះ លោកយាយ និងអាអូន ៗ នឹងបានបាយហូបឆ្ងាញ់ជាមិនខាន”។
នៅពេលដែលវាសនាលីកញ្ចប់ឆ្ងាយពីឡានប្រហែលជា១០០ម៉ែត្រ មានសំលេងបន្លឺឡើងថា៖
ចោរ ! ចាប់ចោរ ! ជួយផង !។
វាសនាមិនចំណាប់អារម្មណ៍សំលេងទាំងនោះទោះបីឃើញ និងលឺក៏ដោយគេគិតថាប្រហែលជាពុំមែនគេ គ្រាន់តែគេងាក់ក្រោយបន្ដិចស្រាប់តែកណ្ដាប់ដៃជើងពាល់ត្រូវខ្លួនប្រាណរបស់គេយ៉ាងដំណំ។គេមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាឈឺដោយសំលេងស្រែកថា អូយ !!! ម្ដេចមកវាយខ្ញុំ?
“អាចោរ ! ក្មេងសោះ ហ៊ានលួចគេផង”ម្ចាស់កញ្ចប់និងអ្នកជិតខាងបន្លឺសំលេងឡើង មួយអន្លើដោយការវាយដំ ជេរស្ដីបន្ទោស។
វាសនាទើបដឹងខ្លួនថា គេគឺជាចោរពុំមែនអ្នកដទៃឡើយខុសចិត្ដចំពោះបុរសម្នាក់ដែលកុហក់គេ។ស្ថិតក្នុងស្ថានការណ៍បែបនោះទោះបីខំព្យាយាមពន្យល់អ្នកទាំងនោះក៏ឥតប្រយោជន៍ទើបគេទ្រាំទទួលយកនូវកម្មលិខិតនោះទាំងក្ដីឈឺចាប់។មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះខ្លួនគេត្រូវចាប់ឡើងបុស្ដិ។
ក្រោយពីអាជ្ញាធរកត់ត្រានូវហេតុការណ៍សំនុំបែបបទ ហើយ វាសនាសុំត្រលប់ទៅកាន់ខ្ទមរបស់គេ តែត្រូវហាមឃាត់ដោយប៉ូលីសព្រោះអាការៈរបស់គេពេលនេះធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ជាំពេញខ្លួន មាត់ត្រូវហើមថ្ងាសត្រូវបែកហូរឈាមនិងភ្នែកជាំ។គេត្រូវសំរាកក្នុងប៉ុស្ដិមួយយប់ដើម្បីបឋមព្យាបាល។
ក្នុងខណៈពេលសម្រាក់នោះ គេនឹកដល់បណ្ដាំលោកឪពុកអ្នកម្ដាយថា៖ “បើអត់ពីពុកនិងម៉ែ កូនត្រូវមើលថែលោកយាយនិងប្អូន ៗ ឲ្យបានល្អផង”។រំពេចនោះគេនឹកដល់លោកយាយនិងប្អូន ៗ របស់គេ “ លោកយាយបានអីពិសារហើយនៅ ចុះ អាអូន ៗ ”។ការពិត គេដឹងស្រាប់ហើយថា ក្នុងខ្ទមគ្មានអ្វីទេ។គេរកព្រឹកដើម្បីល្ងាច។ដូច្នេះជីដូននិងប្អូនរបស់គេត្រូវដេកអ់តបាយមួយយប់។

គេគិតថាលុយដែលគេរកបានថ្ងៃមុនដោយកំលាំងញើសឈាម នឹងជួនលោកយាយកាត់សំលៀកបំពាក់ថ្មីឲ្យប្អូន ៗ ទៅលេងវត្ដក្នុងឆ្នាំថ្មីនេះនិងបង្សុកុលឲ្យពុកម៉ែ តែពេលនេះ លុយទាំងនោះត្រូវអស់ពីហោប៉ៅព្រោះត្រូវគេចោទថា លុយទាំងនេះកើតឡើងពីការលួចឆ្មក់ បោកប្រាសគេ។

ព្រឹកឡើង វាសនាដើរសំដៅទៅកាន់ខ្ទមកំសត់ដោយអាការៈយ៉ាងទារុណទុរាបំផុត។លោកយាយរបស់គេអង្គុយមាត់ជណ្ដើរពេញមួយយប់ដើម្បីរង់ចាំគេដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងព្រោះអត់ងងុយនិងអត់បាយផង ចំណែកឯប្អូន ៗ របស់គេទាររករបស់ស៊ី។
វាសនាបានត្រឹមតែបង្ហូរទឹកភ្នែក លាក់នូវភាពឈឺចាប់និងរឿងរាងដែលកកើតឡើងក្នុងខ្លួនមិនឲ្យជីដូននិងប្អូនដឹង។

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 4,724 other followers